Luchtig verhaal
Niemand kijkt meer op van een klant die de ingrediëntenlijst van een bepaald product inspecteert of op het label kijkt om achter de samenstelling van een product te komen. En misschien is dit voor veel mensen niets bijzonders maar de regel dat de ingrediënten op de verpakking dienen te staan is ‘pas’ verplicht sinds 1978. Voor die tijd kocht je beschuit. En wat er in zat… geen idee. Opvallend is dat heel veel mensen helemaal niet zaten te wachten op die ingrediëntenlijst. Wat moest je er in hemelsnaam mee? Het merendeel kon je niet eens lezen laat staan begrijpen. Tegenwoordig kijkt iedereen soms of regelmatig op ingrediëntenlijst en labels om meer te weten te komen over het product dat men denkt aan te schaffen en kunnen mensen weloverwogen hun keuze maken. Die keuzevrijheid vinden wij in het westen belangrijk. We vinden het één van onze grondrechten. Wat we ons alleen niet realiseren is, dat deze keuzevrijheid beperkt is.
De industrialisatie heeft verstrekkende gevolgen gehad voor onze directe leefomgeving. Ze strekt zich uit naar diverse aspecten waar we mee opgezadeld worden of we willen of niet. Verstedelijking houdt bijvoorbeeld in dat er minder groen is. Industrialisatie heeft als gevolg dat bepaalde ambachten verdwijnen. Daarnaast heeft het ook gevolgen voor de lucht die we inademen, de bodem waarop ons huis staat en het water dat we drinken.
Vervuiling van onze lucht bijvoorbeeld is aan de ene kant onzichtbaar, maar aan de andere kant is deze ook super zichtbaar geworden. Via een eenvoudige sensoren kan de luchtkwaliteit zonder problemen worden gemeten en via simpele app’s is deze eenvoudig voor iedereen op te vragen. Maar als we dit al weten; wat dan? Je hebt geen keuze. Je zal het met deze lucht moeten doen. Je kan niet zeggen ik hou even 8 uur op met ademen tot de concentratie is gezakt.
Steeds meer mensen realiseren zich dat ze ongewild worden bloot gesteld aan schadelijke stoffen en ze eisen van overheden maar ook van bedrijven dat deze hierin actie ondernemen.
Slimme bedrijven reageren hier snel op. Een gat in de markt is tenslotte een gat in de markt niet waar. Zo zijn er bedrijven die producten ontwikkelen die de lucht zuiveren. Denk bijvoorbeeld aan een ‘simpele’ luchtfilter of wat ingewikkelder; vloerbedekking, gordijnen of verf die schadelijk stoffen uit de lucht halen. Dat is slim en handig. Maar als we de oorzaak van het probleem niet aanpakken schieten we met deze producten weinig op. Dat is dweilen met de kraan open. Daarom zullen overheden en bedrijven meer moeten doen om ervoor te zorgen dat productieprocessen niet resulteren in vervuilde lucht. Dit soort bedrijven zullen in de toekomst zeker een paar streepjes voor hebben op hun concurrenten. Consumenten willen namelijk schone lucht en zullen van bedrijven verwachten dat ze niet alleen niet bijdragen aan het probleem maar, nog beter, ideeën aandragen voor de oplossing daarvan…
