Recyclebaar is niet recycled
Grondstoffen zijn niet oneindig. De afvalstroom ook niet. Wat depressief gedacht. Maar als er niet meer geproduceerd kan worden; dan houdt de afvalstroom vanzelf op. Omdat we deze gang van zaken met zijn allen als niet wenselijk beschouwen is de hele ‘recycle’ en ‘groen’ beweging op gang gekomen. We moeten alles weer terug kunnen brengen naar hun respectievelijke grondstoffen zodat we deze opnieuw kunnen gebruiken en kunnen blijven produceren.
Het gekke is dat er maar weinig bedrijven zijn die zich actief bezig houden met deze cirkel. Meeste producten worden geproduceerd en als ze kapot zijn gaan ze naar naar de vuilniswagen. Bij de vuilverwerking wordt het meeste plastic eraf gehaald. De metalen worden eruit gehaald en wat er dan nog over is gaat de verbrandingsoven in. Dat plastic en dat metaal gaat naar een volgend bedrijf dat er dan een bruikbare grondstof van maakt waarna ‘iemand’ anders en maar ‘iets’ van moet maken. Soms kunnen producten naar speciale sorteercentra zoals bijvoorbeeld kleding, lampen, papier of glas. Het bedrijf dat het product maakt noemt zich groen en zegt aan recycling te doen. Want het product dat geproduceerd word kan toch gerecycled worden!? Maar recyclebaar en gerecycled zijn echt twee heel verschillende dingen. Want als iets recyclebaar is zitten we effectief gezien we nog steeds met een enorme berg afval waar ‘iemand’ iets mee moet doen. En als die ‘iemand’ niet komt dan gaat het nog steeds de verbrandingsoven in.
Persoonlijk vind ik dat bedrijven verplicht moeten worden om zelf actief een oplossing te vinden voor het afval dat ze indirect produceren. Dit kan door bijvoorbeeld verplicht te worden het product aan het eind van de levensduur terug te nemen of te zoeken naar een concrete afzet markt. Ik denk bijvoorbeeld aan Auping die zijn matrassen weer terug neemt en er weer nieuwe matrassen van maakt voor zover dat mogelijk is. Of aan een Forbo die het oude marmoleum versnippert en als grondstof gebruikt voor een deel van de collectie. Maar je zou ook kunnen denken aan het opstarten van een samenwerking met een bedrijf dat van jou oude product weer iets nieuws kan maken. Zo zijn er slippers van kauwgom, stoelen van kapotte panty’s of isolatie van oude spijkerbroeken. Ik heb niets aan een bedrijf dat zijn shampoo in recyclebare flessen verkoopt. Ik heb wel wat aan een bedrijf dat zijn shampoo in gerecyclede flessen verkoopt of die van de oude flessen stoelen laat maken.
Het feit dat iets recyclebaar is wil dus nog niet zeggen dat het ook gerecycled wordt. Aan de klant zal het meestal niet liggen. Die wil best wel. Dat is ook de reden dat in veel reclame uitingen en op verpakkingen groot wordt aangegeven dat het product recyclebaar is. Als dit niet tot een aankoop stimulans zou leiden dan zouden ze er niet zoveel moeite voor doen om het er in schreeuwende kleuren op te zetten. Maar zou het niet veel beter zijn om aan te geven… hé… als het kapot of op is lever het dan hier weer in dan maken we er hele leuke ‘dingen’ van… kijk maar.
Dus kijk eens naar je eigen product en vraag je eens af …. wat kan jij en het bedrijf doen om je product echt te recyclen. Heb je geen flauw benul. Geef het product dan eens aan creatievelingen, design studenten of aan het voortgezet onderwijs voor een tech-studie. Goed voor de planeet, goed voor jou. Want je hebt meteen een hele leuke reclame campagne waarin je iets meer kan zeggen dan dat je op weg bent naar een gerecycled product. Daarnaast levert het hele leuke producten op. Stoelen van koffieprut, barkrukken van gebruikte hop-bloemen en tafeltjes van kapotte panty’s.
